Een bijzonder gesprek: 'we maken iemand liever verdacht, dan dat we naar elkaar luisteren.'
- Ton Verlind
- 3 dagen geleden
- 2 minuten om te lezen
De debatcultuur in Nederland is verpest doordat we met de vermeende tegenstander niet in gesprek gaan, maar hem of haar bij voorbaat liever verdacht maken. Dat geeft je een gemakkelijk argument om niet meer verder te hoeven luisteren. Zo ontstaat een toxisch klimaat dat vaak in scheldpartijen verzandt. Daarmee komen we geen spat verder. Daarom pleit ik voor herstel van een goed debatklimaat, iets waaraan journalisten een belangrijke bijdrage zouden kunnen leveren.
Psycholoog Huibrecht Boluijt nodigde me uit om voor zijn serie Soul Session over dat onderwerp voor de camera in gesprek te gaan. In de uitzending pleitte ik ervoor om wat vaker de argumenten te beoordelen, in plaats van iemand meteen af te rekenen op persoonlijkheidskenmerken of het verleden.
En passant raakten we ook in gesprek over tal van andere tijdsverschijnselen, zoals de neiging van krant en televisie om bij het melden van nieuws de overdrijving te zoeken, omdat spektakel nu eenmaal beter scoort dan nuance. Daardoor verkeren we in een permanente staat van crisis, terwijl het in de eigen omgeving eigenlijk best goed gaat. Een ander opvallend verschijnsel is dat we de verantwoordelijkheid voor wat in het leven niet loopt zoals we gehoopt hadden, snel afschuiven op anderen (de overheid, de samenleving, de media, de gezondheidszorg), omdat het gemakkelijker is de schuld elders te leggen dan het stellen en beantwoorden van de vraag 'wat had ik zelf anders kunnen doen?' Er lijkt op die vraag een verbod te liggen. Wie hem stelt treft al snel het verwijt van victim blaming.
De media en in het bijzonder de televisie zouden kritischer kunnen staan tegenover dat slachtofferisme, in plaats van er altijd maar in mee te gaan of sterker nog, het te exploiteren. Ik heb het hier natuurlijk niet over schrijnende situaties, die terecht alle medeleven verdienen.
Naar aanleiding van deze aflevering van Soul Session kwamen er veel reacties binnen, vaak steunbetuigingen. Dat is de reden om ook hier nog eens op deze uitzending te wijzen.
Mooi gesprek, een prachtig begin Ton als je van wal steekt; de interviewer vult mooi aan, maakt functionele overbruggingen en samenvattingen en stelt relevante vragen vanuit oprechte en bescheiden belangstelling en respect.
En een pracjtig verhaal over de ultieme liefdesverklaring tussen jouw ouders. Dat komt toch maar mooi tevoorschijn in dit aangenaam, rustige, mooie gesprek. Het is het moment in het interview waar interviewer en geinterviede samen komen in vertrouwen. De kwetsbaarheid in het gesprek, die voortdurend in de ruimte aanwezig is,
uit zich in een persoonlijk verhaal, de menselijke maat.
Ik dacht na nog over jullie gesprek en herinner me dat ik getroffen werd door de eenvoud waarmee je in staat bent jouw drijfveer te omschrijven. Na de oorzaak…