Dutch Travel Maniac filmde kinderen van acht met een taser op zak

‘Europa verloedert’, zegt de Limburgse influencer Tom van den Heuvel (35). Twaalf jaar geleden  zag hij al hoe sommige buitenwijken van Rome voor gewone burgers niet meer toegankelijk waren vanwege criminaliteit en wetteloosheid. Nu is dat verschijnsel opgerukt tot het centrum, merkte hij bij zijn laatste bezoek. In Luik filmde hij jongetjes van acht op elektrische stepjes met een taser op zak. “Jongetjes van acht!”. In de probleemwijken van Brussel kon hij niet over straat zonder bedreigd te worden.

Onder de naam Dutch Travel Maniac reist Tom rond om de zelfkant van Europa te laten zien. Hij vertelt het verhaal dat de krant en de omroep vermijden – naar hij veronderstelt uit angst voor het aanzetten tot discriminatie, een verwijt dat ook Van den Heuvel over zichzelf hoort. Maar hij is niét extreem, zegt hij, hooguit bezorgd. Ja, hij heeft ooit PVV gestemd, maar dat politieke pad heeft hij verlaten omdat politici geen oplossingen bieden voor de problemen die hij tegenkomt. Journalisten plaatsen hem in de hoek van de vreemdelingenhaters.

‘Dutch Travel Maniac is het Nederlandse gezicht van een nieuwe generatie populaire youtubers die met ‘reisvlogs’ waarschuwt voor ‘het verval van Europa’. Zo maakt hij extreemrechtse ideeën salonfähig’, schreef de Volkskrant op 4 juli 2026.

‘Daar heb ik schijt aan’, zegt hij. ‘Alles wat niet past in het linkse stramien van de Volkskrant maakt je tot racist, xenofoob of nazi. Wie mijn video’s bekijkt en niet alleen de clipjes, weet dat het mij niet uitmaakt waar iemand vandaan komt of wat zijn huidskleur is. Ik reken ze af op wat niet door de beugel kan. Ik ben geen extremist, maar een realist.’ Iemand moet de onaangename werkelijkheid laten zien, vindt hij. En bovenal: zijn volgers moeten weten dat Europa de problemen niet meer aan kan.

Zijn lange reportages daarover op YouTube, die soms ruim 1,6 miljoen keer worden bekeken, zijn evenwichtiger dan de teasers op bijvoorbeeld Instagram, waar het accent vaak op de gewelddadige incidenten ligt.

Hij kan goed van de opbrengst leven, mede dankzij sponsors, waarvoor hij bijvoorbeeld gokspelletjes aanprijst.

Het merendeel van zijn publiek is jonger dan 35. Daaronder bevinden zich ook racisten, geeft hij toe. ‘Ik heb daar geen invloed op’, zegt hij.

Alternatieve media winnen aan invloed

Kortgeleden presenteerde het mediaplatform Spreekbuis de resultaten van een journalistieke verkenning naar de groeiende betekenis van onafhankelijke media op internet. Ze vervangen de reguliere berichtgeving niet, maar zijn daar een aanvulling op en groeien in betekenis. De mainstream media zouden niet op ze neer moeten kijken; de onafhankelijke bloggers op hun beurt zouden meer moeten letten op de kwaliteit van hun berichtgeving, luidde de conclusie. Wie een volledig beeld wil krijgen van wat zich in de samenleving afspeelt, kan niet meer om ze heen,  of ze nou Bender heten, Leftlaser, DwarsNieuws, Mocro Inside of Dutch Travel Maniac. 

‘Europa verhardt’, zegt Tom, als ik hem op een snikhete dag spreek in de woning van zijn vriendin in Heerlen. De thermometer tikt buiten 38 graden aan. De luiken zijn dicht, binnen zorgt een ventilator voor wat verkoeling. Hij is gastvrij, zet koffie en vraagt hoe mijn reis (190 kilometer van Hilversum naar Heerlen) is verlopen. Van den Heuvel is niet gul met interviews. ‘Het lijkt al gauw op borstklopperij’, verklaart hij. Maar omdat ik hem heb uitgelegd dat het ook mij fascineert waarom je een deel van de rauwe alledaagse werkelijkheid niet meer in de krant leest of op de televisie ziet, maakt hij een uitzondering. ‘Een deel van het nieuws wordt weggehouden, omdat het niet past in het gewenste plaatje’, denkt hij. ‘We staan bloot aan een vorm van indoctrinatie.’

Hij zit ontspannen tegenover me. Kort haar. De tatoeages reiken tot aan de onderkant van zijn kin. Ik zie de naam van zijn dochtertje, de datum en het tijdstip van geboorte. ‘Bloed, zweet en tranen’, staat er op zijn andere arm, een titel van André Hazes, waarvan hij fan is. ‘Eerlijk gezegd is de rest van die tatoeages opvulling’, zegt hij. Dat uiterlijk is wel relevant voor zijn werk aan de zelfkant van de samenleving, want het is misschien juist die uitstraling die hem toegang geeft tot de gevaarlijkste plekken van Europa. Ze zien hem daardoor niet zo gauw als een indringer. Zo komt hij daar waar toeristen en taxichauffeurs zich allang niet meer durven vertonen.

‘Als je respect toont, krijg je respect terug’

Anderhalf jaar geleden begon hij met het maken van reisvlogs. Aanvankelijk reisde hij naar plekken waarvoor de Nederlandse overheid een rood reisadvies afgeeft, omdat de bestemmingen te gevaarlijk zijn. Het viel mee, ontdekte hij. In de favela’s van Caracas in Venezuela werd hij door de bewoners met alle egards ontvangen. Anderhalve week kon hij er ‘fris en fruitig rondlopen’, zonder ook maar één bedreiging. ‘Als je respect toont, krijg je respect terug’, merkte hij. En hij was er zich van bewust dat hij daar te gast was.

‘Dus de regels die daar golden, hadden ook betrekking op mij.’

Een heel andere ervaring had hij toen hij de banlieues in Frankrijk bezocht. Daarvoor gold géén negatief reisadvies, maar de sfeer was er ongekend agressief. Hij deed er verslag van op YouTube.  Die video  raakte een snaar en werd honderdduizenden keren bekeken. Op dat moment besloot hij meer probleemwijken in Europa in beeld te brengen. Daarna volgden Florence, Rome, Luik, Brussel, Düsseldorf.

In Florence filmt hij de vele scammers, de (veelal) jongelui die het hebben gemunt op naïeve toeristen. Ze plunderen en roven, duiken weg en daarna weer op als de politie verschijnt of weer verdwijnt. Als ze in de gaten hebben dat ze worden gefilmd, trekken ze samen op en proberen ze de Limburger te intimideren. Maar die geeft geen krimp. Hij achtervolgt de scammers en wil weten waarom ze geld stelen van toeristen. Als de ergernis over het uitblijven van politieoptreden te groot wordt steekt hij op het plein voor de Duomo in Florence een toespraak af en vraagt verbouwereerder Italianen waarom ze de verloedering van hun stad zo gelaten accepteren.

Marseille

In Marseille stopt hij tijdens zijn tocht door  het centrum bij een vrouw. Ze bedelt. Naast haar op het trottoir ligt haar kind te slapen. Het is bijna middernacht. ‘Shame on you’, zegt hij. ‘Shame on you’, herhaalt hij. Hij spreekt haar aan op het feit dat ze haar kind misbruikt om de aandacht van toeristen te trekken. Hij vraagt haar mee te gaan naar zijn hotel, zodat haar kind daar een normale nachtrust kan genieten. De vrouw reageert niet, ook niet als een voorbijgangster het aanbod in haar taal herhaalt. Passerende toeristen hebben medelijden en werpen haar wat geld toe. Een omstander legt uit dat de bedelaar deel uitmaakt van een bende.

Als ik er journalistieke normen naast leg, blijf ik met vragen zitten. Natuurlijk, het is een afschuwelijk tafereel, maar klopt het? Is dit de werkwijze van een bende? Welke dramatiek zit er precies achter? Is de vrouw niet sowieso slachtoffer? En wordt ze niet erg hard aangepakt? Dutch Travel Maniac toont geen twijfel. Vloggers werken, meer dan journalisten, sterk vanuit het gevoel. Hij ziet zichzelf niet als journalist.

Düsseldorf

In Düsseldorf valt het oog van Tom  op een 82-jarige man, keurig in de kleren met een vriendelijke uitstraling. Dieter heet hij. Hij bedelt om geld. Van den Heuvel knielt naast hem neer en vraagt hem naar zijn levensverhaal. Zijn vrouw heeft hem verlaten; bij de scheiding heeft hij de helft van zijn bezit moeten afstaan. Zijn inkomen is te laag om alle kosten te dekken, dus moet hij hier bedelen.

‘Kan ik iets voor je doen?’, vraagt Tom. ‘Kun je een fles water voor me kopen?’, antwoordt de man. Deze beelden op YouTube leiden tot een stroom aan reacties. Kort daarna bezoekt Tom hem opnieuw.  ‘Kom’, zegt hij, ‘we gaan wat leuks doen.’ Gearmd lopen ze verder. Hij biedt hem een pilsje aan. En dan haalt hij uit een tasje tientallen stapeltjes bankbiljetten van vijftig euro tevoorschijn, samengebonden met lintjes. Er lijkt geen eind aan te komen. Ruim vijftigduizend euro! Bijeengebracht door de volgers van Dutch Travel Maniac.  Dieter kan het niet geloven. ‘Je hebt mijn leven veranderd’, zegt hij. Zijn ogen schieten vol.

'Als het je hier niet bevalt, lazer dan maar op'

De gesprekken van Dutch Travel Maniac verlopen volgens eenzelfde stramien. Bij een biertje op een shabby terras zegt hij de vrouw naast hem vriendelijk gedag. Meteen zijn ze in gesprek. En passant vertelt ze over het leven in haar probleemwijk. Het zijn normale gesprekken en daardoor authentieker dan je doorgaans ziet in de gestileerde reportages op de televisie. 

‘Hi Mate’, roept hij naar groepjes hangjongeren. ‘How are you?’. Als ze antwoorden, is dat meteen het begin van een interview. Niet altijd verlopen die even vriendelijk. Regelmatig wordt hem toegesnauwd dat hij moet te stoppen met filmen, hetgeen hij stelselmatig weigert. ‘Dit is Europa, Hier mag je filmen op de openbare weg. Als het je niet bevalt lazer dan maar op’.

Soms dansen de jongelui (vrijwel altijd mannen) in een groepje om hem heen, als kraaien die willen aanvallen. Maar hij laat zich niet uitdagen. ‘No stress, no stress. Ik film alleen mezelf’. Onder de indruk van zijn stoïcijnse gedrag druipen ze af, maar misschien komt het ook door de bodyguard die hij soms meeneemt. Een enkele keer valt er een klap als iemand aan de camera zit en het filmen onmogelijk probeert te maken

'We zijn de controle  kwijt'

Het succes van zijn werk zit in de herkenning bij zijn publiek van het gevoel dat we ‘als Europa   - onder andere, maar niet alleen-  door het grote aantal illegale immigranten geen enkele controle meer hebben.' Aan de ene kant is er een grote toestroom van asielzoekers in Nederland, op dit moment zo’n 3500 per maand erbij. ‘Voor een deel van de Nederlanders is dat geen probleem. Maar voor een ander deel wel.’  Op zijn tochten door Europa ziet hij hoe op het hele continent de sfeer verandert. ‘De agressie die zich eerst concentreerde in sommige buitenwijken, rukt op’, constateert hij. ‘Het is schrijnend dat met name ouderen en vrouwen daar de dupe van zijn’.

Je zou hier in Heerlen op de hoek ook kunnen gaan biljarten en een pilsje pakken. Waarom maak je je hier druk over?, wil ik weten.

‘Omdat ik hoop dat steeds meer mensen uit hun utopische bubbel komen. Ik wil duidelijk maken dat het er in Europa helemaal niet zo florissant voorstaat. Ik heb een dochter van acht. Ik wil dat zij in een veilige omgeving kan opgroeien’.

Zo is nu eenmaal het leven in de grote stad, zou je ook kunnen zeggen. Er zijn altijd onbegaanbare plekken geweest.

‘Het geweld rukt op. Het neemt toe omdat we -met alle respect- geen idee hebben wat we Europa binnenhalen”.

Ceuta

 Het is de afwezigheid van autoriteit die Tom van den Heuvel op zijn stedelijke safari’s het meest ergert.  ‘In Florence doken al na vijf seconden drie, vier mannen bij het filmen op me af. Ze begonnen te slaan en met dingen te gooien. De politie en twee mensen van het leger keken toe.’ De politie lijkt het op veel plekken te hebben opgegeven. De media verzwijgen een deel van de waarheid, zegt hij, ‘vermoedelijk om de huidige staat van Europa te verbloemen en zo de rust te bewaren’.

Een van zijn laatste YouTube-verslagen speelt zich af in Ceuta, de Spaanse exclave die twee weken geleden werd overspoeld door illegale immigranten, nadat de Marokkaanse autoriteiten de grens hadden opengezet en de Spanjaarden er niet in slaagden de vluchtelingenstroom te stoppen. Vijftigduizend immigranten kwamen Ceuta binnen. Daags daarna werd gemeld dat er van de 50.000 illegale immigranten 48.700 weer waren teruggekeerd naar Marokko. Uit Spanje kreeg Van den Heuvel signalen dat van die berichten geen jota klopte. ‘Dat was de reden om er zelf te gaan kijken.’

Hij trof daar een grote chaos aan, zegt hij. ‘Veel migranten bivakkeerden nog op het strand, in de binnenstad en de bergen. Plaatselijke bewoners bevestigden dat er nog 10.000 of 20.000 rondliepen. De berichtgeving klopte gewoon niet. Als er in Europa ergens zo’n escalatie is, dan moet je daar als journalist bij willen zijn. De drie dagen dat ik daar was heb ik met uitzondering van een Belgische televisieploeg geen verslaggever gezien’.

'Ik begrijp die illegale immigranten wel' 

Hij praat met compassie over de Marokkaanse immigranten die hij in Ceuta sprak. ‘Ik begrijp ze wel’, zegt hij, ‘als ik 200 euro per maand verdien en te horen kreeg dat het in Europa zeven keer beter is, dan had ik die overtocht ook geprobeerd. Het zijn economische vluchtelingen’.

Op social media bekijk ik zijn verslag. ‘Fuck Europe’, hoor ik een paar Marokkaanse jongeren schreeuwen tegen de camera. ‘Als het je hier niet bevalt waarom ga je dan niet weg’, roept hij ze na. Presentator Nordin Gouddani van het social media platform Mocro Inside pikt het fragment eruit en vertoont het in zijn eigen programma op YouTube. Hij beschuldigt Van den Heuvel ervan de Marokkaanse jongeren omgekocht te hebben om die tekst te roepen. De omkooppremie zou een vape zijn.

Niet fair, vindt Tom. Het tekent de verziekte sfeer rond dit onderwerp. ‘Wat die jongens riepen, was de enige verbale confrontatie. Ik heb dit bewust niet uitgezonden op Instagram, omdat het afbreuk deed aan die gasten. Met 99 procent had ik leuke gesprekken.’ Op de video zie ik hoe hij ze voor hun vriendelijkheid en openheid bedankt met een hug.

Het weekend na mijn interview zal hij naar Marokko vertrekken op zoek naar de andere kant van het verhaal; hij wil met eigen ogen zien of het daar werkelijk zo slecht is dat het een vlucht naar Europa rechtvaardigt. Het is hier chaos, laat hij me per sms weten.

TON VERLIND